تو بهار مویی و بی تو زمستونه دلُم

خنه آباد که از ظلم تو ویروونه دلُم

مثلی هست: به قرآن خوشه حرف زیادی

یک کلیمه بگم از دست تو پر خونه دلم

همی روزا مگنت یارو دلش ترکید و رفت

مشکن ایشاخ دلمه پیش تو مهمونه دلم

خردو مردو شده و لُکه دلم، مث مویز

تو گمونت مرسه رستم دستونه دلم

واز به دنبال غم تازیه با ای همه غم

مو مگفتم دیگه ای دفعه پشیمونه دلم

ازاو ساعت که توره دیدم و خندیدی به مو

مره یک سال آزگار, نالون و گریونه دلم

شِنه هروخ مکنی رلفته یاد از مو بکن

که پریشونه و ویلونه و سیلونه دلم

مث ماهی میون لاغلاغو هی جز مزنُم

دل تو فولاده، سنگه، چیه؟ حیرون دلم

مو خبردار مُشم، هر جا مری، هرجا میِی

که بزو حلقه زلف تو دلنگونه دلم

 

عماد خراسانی

---------------------

مُو= من/ کلیمه=کلمه/ ایساخ= اینگونه/ خنه= خانه/ بُگُم= بگویم/ لُکه=به هم فشرده/ مرسه= می رسد/ مره= می گذرد/ شنه= شانه/ هروخ= هر وقت/ لاغلاغو= ماهی تابه/ بزو= به او/ دلنگونه= آویران است